Total loss

Total loss komt niet gauw in mijn vocabulaire voor. Mijn onachtzaamheid heeft toch de nodige onderdelen gekost. In eerste instantie zag het er niet zo erg uit. Bij nadere bestudering moest ik mij wel achter de oren krabben. Een opsomming van de schade: gat in deksel van versnellingsbak, kleppendeksel gedeformeerd, bevestiging kleppendeksel krom, cilinderkop beschadigd, olieleiding gedeukt, koplampsteun naar achteren geslagen, ventilator afgebroken, windtunnel gedeukt, versnellingsbak- en motorsteunen krom, bumpersteunen en voorbumper krom, een verstraler gebroken, rechter- en linkervoorspatbord met motorkap en driehoekje gevouwen en uiteraard is het chassis opgekruld. Al met al een aardige rib uit mijn lijf, lees onderdelenmagazijn.

Bedrijvigheid

Hier in huis is het een en al bedrijvigheid.

Terwijl Lida de kerstboom aan het aftuigen is ben ik druk bezig met diverse onderdelen te spuiten. In verband met de vorst mogen de gespoten onderdelen in huis opgehangen worden .

Als je alles bij elkaar optelt dan is dit toch een rib uit je lijf. Dit moet en mag dit jaar niet meer gebeuren. Zo raak ik aardig door mijn onderdelenvoorraad heen. Het is zoals ik eerder schreef uithuilen en opnieuw beginnen. Een ding is zeker, het wordt wel mooi. Dit geeft weer positieve energie.

Een goed begin voor 2010 !

Olievulpijp

"Ze" kunnen mij alles wijs maken.

Ik geef het op.

Tot op heden ben ik er niet in geslaagd om het verschil te zien tussen een originele Citroën olievulpijp en een "nepper" uit India of wat voor een land dan ook. Alhoewel, die uit Argentinië, heeft een "randje" Dat is ook het enige. Eerlijk is eerlijk ik zat behoorlijk in dubio. Het systeem van Andre Jacques zag er ook goed uit. Om een lang verhaal kort te maken is uiteindelijk de keus gevallen op de "Engelse" olievulpijp. Deze olievulpijp geeft een riante onderdruk en het metalen klepje kan niet indrogen etc.
Vorig jaar, wat klinkt dat leuk, is deze door mij ingebouwd. De "oude" originele olievulpijp gaat retour richting 2CV PartnerS die hem wel zal terugsturen naar de hofleverancier.

Wat zullen de nokkenaslagers en krukaslagers van de Ultima Ratio Regum blij zijn.

Raid Laponie

Zaterdag ben ik met Addax naar Arnhem gereden om een werkbezoek te brengen aan de firma Produck.
De weersverwachting was twijfelachtig. De weerman/vrouw voorspelde sneeuw, vorst en gladheid. Op de heenweg zag ik diverse strooiwagens rijden. Gelukkig is Addax nu voorzien van winterbanden. Ik besloot mijn snelheid goed aan te passen. Langs de kant, in de sneeuw, zag ik diverse auto’s met blikschade staan. Gelukkig ben ik niet de enige.
Het gelukte mij niet om de Ultima Ratio Regum op oorlogstemperatuur te krijgen. De temperatuurmeter stond beneden de 60 graden. Dit was voor mij het seintje om de wintergrill geheel af te plakken. De binnentemperatuur was ook niet om naar huis te schrijven. Voor het eerst kreeg ik koude voeten. Gelijk moest ik aan de Raid Laponie denken. Nee, hiervoor ga ik mij niet opgeven. Dit is teveel afzien.
In Arnhem werd ik hartelijk welkom geheten door Walter. Van Gerard heb ik inmiddels begrepen dat het deksel van de versnellingsbak van Trapper door een bout van de baksteun was doorboord. Mogelijk dat er stukjes aluminium achter dit deksel liggen. Volgens Walter was dit op zich geen ramp. Het aluminium kan de bak niet bereiken. Van hem kreeg ik een nieuw dekseltje.
Tegelijkertijd heeft Walter nog naar de versnellingsbak van Addax gekeken. Na een analyse bleek de synchromesh veer van de 2e en 3e gang te wijt stond. Hierdoor gelukte het niet om Addax in zijn drie te krijgen. Om hierbij te kunnen moet er ruimte achter de bak gecreëerd worden. Het plan werd gesmeed om de versnellingsbak van Herr Maurice, die nu door Walter onder handen is genomen, terug te plaatsen. De andere bak kan, na het euvel te hebben verholpen, dienst doen als reservebak.

Eendengarage

De rit met de Wartburg, die door Werner werd bestuurd, was een belevenis op zich.

Werner bleef maar pompen met het rempedaal. Als dat maar goed gaat. Bij Eindhoven begon het behaaglijk in de auto te worden. Onderweg kreeg de combinatie Wartburg-Citroën veel bekijks.

Eenmaal in Eindhoven gekomen kreeg Trapper een mooi plekje in de Eendengarage van Gerard.
Lida was in de tussentijd door een medewerker van het Wartburgmuseum in Tilburg op de trein gezet.

Ik heb Werner hartelijk bedankt voor zijn super medewerking. Vervolgens werd ik door Gerard op de trein gezet. Dit, het treinen bedoel ik, was ook weer een avontuur op zich. Voor mij was het tientallen jaren geleden. Wat kan zo'n perron toch vreselijk koud zijn. De ene trein na de andere had vertraging. Het gevolg was "ijsvoeten". Omstreeks 21.45 uur was ik thuis.

Gelijk heb ik Werner gebeld om te vragen of hij veilig was aangekomen. Dat bleek gelukkig zo te zijn. Ik had er niet aan moeten denken dat hem iets zou overkomen.

De trein zal niet mijn favoriete vervoermiddel worden dus het wordt uithuilen en overnieuw beginnen.

Zelf vinden wij het enorm spijtig dat wij maar eventjes met Dirk en Karin hebben gesproken. Velen hebben wij niet gesproken maar nu weten jullie waarom. Enne Koen en Filip de volgende keer beter. Aan het "Plattinnekes-team" heeft het niet gelegen. Het was bijzonder goed georganiseerd. Chapeau Werner en Koen.!!

Volgend jaar beter.

Het is een ONVERGETELIJKE dag geworden

Raymond Ceulemans.

De euforie had de overhand.

In een roekeloos moment voelde ik mij net Raymond Ceulemans, de bekende Belgische carambolebiljarter, maar mijn moyenne bleef op een steken. Er stak een boom over :-)

Dit was genoeg om Trapper uit te schakelen. Mijn god wat was ik ZIEK. Daar sta je dan in de middle of nowhere.

Gelukkig had de organisatie op de achterkant van de bolletje-pijltje rit een noodnummer vermeld. Dat heb ik maar gelijk gebeld. Ik kreeg Koen aan de lijn: "Waar staat U ?"

Ik antwoordde: "Ik zou het niet weten". Gelukkig hield Koen het hoofd koel en vroeg: "Tussen welke blokjes sta je?" Voor ons was dat 11 en 12. Wij komen eraan.!

Met een breekijzer werd de bumper en het rechtervoorspatbord vrijgemaakt. Bij het openen van de motorkap zagen wij dat het chassis kompleet geplooid was. Het motorblok lag scheef.

Dit betekende het einde van de kerststallentocht :(

Wat hierna gebeurde overtrof mijn stoutste verwachtingen. Werner regelde vanuit een plaatselijk museum een echte oude Wartburg. Met de juiste mengverhouding, de toegevoegde olie was door de kou erg dik geworden, werd de ambulance afgetankt.

Een rit naar Eindhoven volgde.

Antwerpse Kempen, land van buitenpretjes

Zaterdagmorgen zijn wij vroeg opgestaan. Het was schitterend weer het zonnetje scheen volop. Dit moest een geweldig dag worden. In de auto draaide Wham, Last Christmas. Lida en ik waren geheel in de kerststemming. Het leek alsof wij in een kerstkaart waren beland. Het plaatsje Zondereigen had een hoog "Anton Pieck" gehalte. Wat is er mooier dan echte sneeuw op de kerststal met levende beesten. Bij aankomst was het een en al begroeting. Na een worstenbroodje te hebben gescoord besloten wij aan de rit te beginnen.
Wat een prachtige route had het "Plattinnekes-team" uitgezet. Lekker veel off-road rijden tussen de bomen.
SUPER

Kicken dit is andere koek dan stof happen. Onze dag kan niet meer stuk.