Team 2CV PartnerS

Schade

Dat ziet er niet goed uit.

De ventilator is helemaal weggeslagen. Addax wilde niet starten.

Hierop maar de boel maar los gemaakt. Met behulp van mijn compressortje heb ik het onstekingshuis droog geblazen. Hierna startte Addax weer als vanouds.

Diverse velgen van Addax hadden aardige gebruikerssporen. Vanaf de buitenkant kon ik de binnenband zien zitten.
Tijdens het peilen van de olie zag ik grijze drap op de peilstok zitten. Kennelijk was er water bij de olie gekomen.
Lida en ik besloten niet verder te rijden.

Ouarzazate

Opnieuw heerlijk buiten geslapen.

Gert had aangegeven dat wij zes bruggen zouden tegenkomen waarvan er 5 waren ingestort. Dit gaf kennelijk geen problemen omdat er wel een weg door de rivierbedding zou zijn gemaakt. Als er niet teveel water in de rivier zou staan zou dat geen enkel probleem zijn. Het water in de rivier kan namelijk plotseling snel stijgen als er maar een beetje regen valt. Het water kan eigenlijk nergens anders heen. De grond is zo hard dat het daar niet in kan zakken.

Waauw, weer zo'n schitterende piste. Het lijkt wel of je telkens een nieuw landschap inrijdt.Nu heb ik even het gevoel dat ik bij de Grand Canyon sta. Wat ben ik blij dat ik B gezegd heb.

Bij het einde ondervonden wij wat problemen. Wij stonden voor een te diepe greppel.

Deze greppel hebben wij opgevuld met stenen. Inmiddels bleek dat het veel te koud was. De bankjes van de catering waaiden weg.

Iedereen zat te bibberen dus Gert had geregeld dat wij naar een hotel in Ait-Benhaddou konden.

Inmiddels was het donker geworden.

Toen stonden wij plotseling voor een rivier die toch wel net onder de knie diep was. Elke eend moest hier door. Lida heeft zich ten koste van Addax opgeofferd. Om gewicht te besparen is zij door de rivier gewaad.

Enkele eendjes haalden het wel en sommige, waaronder Addax, haalden het niet. Addax wilde niet meer starten. Een 4X4 haalde Addax uit de rivier en vervolgens stonden wij voor een tweede nog diepere rivier. Er was geen weg terug dus de 4X4 trok Addax daar ook maar weer door. Dit was een behoorlijke brede rivier. Dit kon niet de bedoeling zijn. Na overleg bleek dat wij de verkeerde rivier hadden genomen. De laatste moesten wij juist niet nemen.

Diverse eendjes, waaronder Addax werden aan elkaar geknoopt en met behulp van de terreinwagen van Frank op het droge geholpen.

Bij het hotel aangekomen sloegen wij onze tenten op het dakterras op.

Gezamelijk hebben wij in het hotel heerlijke tajine schotels met soep vooraf gegeten.

Hierna werd de film Prince of Persia gedraaid. Deze was eerder opgenomen in ditzelfde gebied. Wij herkenden delen van de film die wij die middag in het echt hebben gezien.

Omstreeks 24:00 uur viel de stroom uit. Het dorpje zat zonder stroom.

Tissint

Wat heb ik mij voor niets druk gemaakt.

Deze piste is een eitje. Ik dacht dat wij door rivierbeddingen moesten rijden.

Het tegendeel bleek waar. De piste was wonderschoon. Ik had het gevoel in een soort maanlandschap te rijden.
Kennelijk had een groep motorrijders een gedeelte van onze route in hun programma staan.

Wij kwamen ze een paar keer tegen. Al snel haakten zij door het slechte wegdek af.

Hier heb ik mijn mooiste zonsondergang ooit gezien. Dit landschap is uitermate geschikt voor een sciencefiction film.

Lida heeft prachtige foto's gemaakt van deze omgeving.

In een woord: "Uniek".

Zagora

Als je toch in Zagora staat moet je bij het bekendste bordje ( 52 dagen op een kameel naar Timboektoe ) zijn geweest. Hier staan Addax en Bollie gebroederlijk bij elkaar.

Zelf ben ik nog naar de route voor morgen aan het kijken. Weer een stenen piste.
Het door Gert geroemde viersterren hotel deed geen goed aan mijn humeur.
In de slaapkamer hing een rioollucht. Deze kwam uit de wasbak en de douche.
Trouwens van een heerlijk douche konden wij niet spreken. Er kwam een pisstraaltje uit de kop. Net genoeg om je handen te wassen. Ondanks dat onze kamer airco had was het buiten koeler.
Ik was voornemens om de handdoek in de ring te gooien.
Per slot van rekening heb ik geen afslankkuur geboekt.
Na intensief overleg tot in de nachtelijke uurtjes, de ober stuurde ons weg, besloten wij toch door te gaan. Dit onder de noemer: Wie A zegt moet ook B zeggen".

Sahara deel III

Dit is niet meer leuk.

De stenen piste richting Zagora.

Wat een ellende was dat.

Kijk uit, links een steen, kijk uit rechts een steen. Om de haverklap dreunde het chassis van Addax. Wat een klappers kreeg Addax. De banden van Addax heb ik op twee bar gezet.

Hierna hebben wij nog ongeveer 50 kilometer "wasbord" gekregen.

Dit was een ultieme test voor Addax om te kijken of alles wel vast zit.

Als een volledig Parkinson patiënt stapte ik in Zagora uit de auto.

Ik ben tegen mijn fysieke grens gelopen.

Onnodig te vertellen dat wij ook deze dag geen lunch genoten hebben.

Volledig in een identiteitscrisis wankelde ik het hotel binnen.

Basiskamp in Sahara

Op het basiskamp wordt druk gesleuteld. Het chassis van de auto van Herman is geplooid. Een ieder is druk bezig om de wagen weer klaar te krijgen voor de volgende rit.